Wanneer laat iemand zich opnemen in een verslavingskliniek?

Een van onze voormalig patiënten deelt zijn ervaringen met opname bij Castle Craig Nederland en het afkicken in Schotland:

Stoppen zonder opname in een verslavingskliniek?

“Kijk ik naar mezelf, dan was het voor mij een beslissing, die ik pas maakte toen ik geestelijk volledig aan de grond zat. Met de wetenschap die ik nu heb na bijna zes jaar clean & sober te zijn, had ik me – op het moment dat ik me besefte dat ik een drugsprobleem had – meteen moeten laten opnemen. Maar helaas weet de verslaafde aan het begin van zijn weg naar herstel nog erg weinig over de ziekte die hij of zij heeft.

Toen ik besloot om te stoppen met gebruiken, en het lukte me de eerste weken om clean te blijven, was ik in een euforische stemming. Ik dacht: als ik maar van de drugs af kan blijven, ga ik me per dag steeds beter voelen. En in het begin was dat ook zo. Totdat ik weer ging voelen en niet wist wat me overkwam. Dertig jaar lang had ik mezelf wijsgemaakt, of ik moet misschien wel zeggen: had mijn verslaving me wijs gemaakt dat ik een recreatief drugsgebruiker was. Ik had geen black-outs, ik lag niet in de goot, ik zwalkte niet over straat en vroeg aan voorbijgangers of ze misschien een paar euro’s voor me hadden, ik was niet verslaafd.

Ik kon functioneren en werkte misschien wel harder dan ooit. Maar heel langzaam kwamen er scheurtjes in mijn bestaan. Ik ging mezelf vervreemden van mijn omgeving, ik loog alles wat los en vast zat en begon stiekem te gebruiken. Als je dat gedrag, dat bijna onmerkbaar je doen en laten begint te overheersen, waarneemt, dan kun je actie ondernemen. Maar, en dit is het verraderlijke van een verslaving, je weet dat niet en je voelt dat niet. Juist omdat je jezelf verdooft om maar niets te hoeven voelen en niets te hoeven merken.

Opname in verslavingskliniek

Ik ga niet beweren dat de duur van je verslaving bepaalt of je rijp bent voor opname in een verslavingskliniek. Maar na dertig jaar drugs te hebben gebruikt/misbruikt, is het naïef om te denken dat je van de ene op de andere dag kunt stoppen zonder consequenties. Dertig jaar lang had ik alle gevoelens die ik had de kop in gedrukt met drugs. Met als gevolg dat je niet meer weet wat je voelt. Ben je boos, ben je verdrietig, ben je angstig? Het is alsof al je gevoelens in een blender zijn gestopt. En de drank die daar vervolgens uit komt is simpelweg niet te verteren.

Een verslavingskliniek is veel meer dan een plek waar je afkickt van middelen (waaronder ook alcoholverslaving). Natuurlijk ben je gedurende de periode dat je in de kliniek zit drugsvrij, maar wat je daar ook leert is om te weten wat je voelt. Wat het is om uit je isolement te komen en weer sociaal te zijn. Om weer echt in contact te zijn met de mensen om je heen. Om je verslavingsgedrag te herkennen en daar wat mee te doen. Als ik nu terugkijk op mijn verblijf bij Castle Craig in 2013, dan heb ik het daar echt niet gemakkelijk gehad. Het is geen vakantie. Verre van dat. Maar het waren wel de beste weken van mijn leven.”