NederlandsEnglish
Bel vandaag

088 – 770 70 77

ma t/m vrij 09:00 tot 17:00 in het weekend 12:00 tot 16:00
Bel vandaag

088 – 770 70 77

ma t/m vrij 09:00 tot 17:00 in het weekend 12:00 tot 16:00
  1. Home
  2.  » 
  3. Tips en advies
  4.  » Morgen weer een dag

Journalist Mick Boskamp schrijft over verslaving en de rol die de verslavingszorg van Castle Craig in zijn leven heeft gespeeld. In Nederland biedt Castle Craig ambulante verslavingszorg aan in de vorm van dagbehandeling, individuele therapie en groepstherapie.

Uitstellen kost bakken vol energie en het levert niks op, weet onze blogger Mick Boskamp als geen ander.

Ik ken een leuke grap over uitstellen. Maar die vertel ik later. Eerst wil ik het hebben over een fellow, die uiteraard anoniem blijft hier. Ik noem hem gemakshalve A.H., omdat veel van wat hij zegt een aha-erlebnis bij me oproept.

Laatst vertelde hij dat op zijn bureau al twee weken een brief van de gemeente lag. Ongeopend. Hij wist wat er in die envelop zat. Hij wist dat het een vragenlijst betrof, die – eenmaal ingevuld – veel zorgen zou wegnemen. Maar hij opende de brief niet.

Daar komt alleen maar rottigheid van

‘Ik ben echt niet goed bij mijn hoofd’, zei hij. ‘Ik ga van alles bedenken wat me maar zo ver mogelijk uit de buurt van die envelop houdt. En als je denkt dat ik relaxt ben als ik voor de zoveelste keer naar de laatste seizoensaflevering van The Walking Dead kijk, think again.’

Ik wist precies waar hij het over had. Uitstellen is te vergelijken met een glas water dat je in je hand houdt. Strek je arm met dat glas voor je uit. Als je gezond en niet invalide bent, is dat een makkie. Maar een half uur later krijg je kramp in je schouder. En na een paar uur trek je het niet meer, omdat het glas water voelt als lood en niet meer te tillen is. Met andere woorden: hoe langer je iets uitstelt, hoe zwaarder het wordt om in de actie te komen.

In meetings heb ik geleerd om nooit in de wij-vorm te praten, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat veel verslaafden chronische uitstellers zijn. Uitstellen zou je zelfs een verslaving op zich kunnen noemen. Zo heb ik jarenlang heel veel van mijn werk gehouden. Ik kon er namelijk urenlang ademloos naar zitten kijken. Wat ik als verslaafde nooit heb geweten, is dat er in de grote mensenwereld een beloningssysteem bestaat. Een systeem waarbij je eerst de moeilijkste klus doet, de taak waar je het meest tegenop ziet, om jezelf vervolgens te belonen met bijvoorbeeld een stuk ontspanning. Door het om te draaien en het stuk ontspanning voor de belangrijke actie te zetten, ontspan je in feite nooit, want je denkt doorlopend aan wat je nog moet doen, waardoor je uiteindelijk zwaar gestrest raakt. En dat is een gemoedstoestand die ik elke verslaafde, dus zeker ook mezelf, niet toewens. Want daar komt alleen maar rottigheid van.

Hoe specifieker, hoe krachtiger

Wat kunnen we eraan doen? Het zou mooi zijn als we dat uitstelgedrag zouden kunnen uitstellen, maar zo werkt het helaas niet. Piers Steel, een Amerikaanse psycholoog en schrijver van het boek Uitstelgedrag, meent dat we belangrijke goals zo duidelijk mogelijk moeten omschrijven in onze planning. Daarbij is het raadzaam om het doel onder te verdelen in hapklare brokken. ‘Het probleem met een goal,’ zegt hij, ‘is dat onze geest ons bij voorbaat vertelt hoe afschuwelijk het is om eraan te beginnen. Het is alsof je in een koud zwembad springt. De eerste seconden zijn verschrikkelijk, maar daarna voelt het geweldig. Dus noteer bijvoorbeeld niet: vandaag ga ik schrijven. Maar: om twee uur vanmiddag heb ik 500 woorden af. Hoe specifieker, hoe krachtiger.’

Het boek Uitstelgedrag (‘Het boek dat je van een nare gewoonte afhelpt’) is wat mij betreft hét kerstcadeau van 2017. 

Ga ik morgen bestellen.

Met dank aan LEF Magazine

Hulp nodig?

Bel vandaag

088 - 770 70 77

ma t/m vrij 09:00 tot 17:00
weekend 12:00 tot 16:00