In de serie “Hoe gaat het nu” praten we met oud-patiënten over de periode dat zij in behandeling gingen bij Castle Craig. Zij vertellen over hun ervaringen en over hoe het nu gaat. De namen zijn gefingeerd, maar hun verhalen zijn echt. Deze week het ervaringsverhaal van Veronique.
Veronique 23 (2012)
‘Ik wilde niet in herstel. Of laat ik het anders zeggen: ik wilde wel, maar mijn verslaving zei keihard: ‘Nee!’. En hoe harder mijn omgeving erop aandrong om me op te laten nemen. Hoe meer ik onder dwang van mijn verslaving in paniek raakte en meer drugs begon te gebruiken.
Uiteindelijk moest er een interventie aan te pas komen om me daar te krijgen, waar ze me de beste zorg zouden geven. Bij Castle Craig in Schotland. De eerste weken waren een hel. Hoe ik die door ben gekomen, is me tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel. Maar daarna, beetje bij beetje, begon ik me beter te voelen.’
Veronique 30 (2020)
‘Toen had ik daar nog geen idee van, maar als ik nu terugkijk op die zware periode, was mijn verblijf in de kliniek het beste wat me is overkomen. Anno nu leef ik weer. Ik maak mijn eigen beslissingen en ik taal niet meer naar drugs, drank en sigaretten. Want ik heb alles afgezworen, ook het roken van een pakje per dag. Twee jaar geleden is mijn moeder overleden. Omdat ze gek was van de zee had ze nog 1 wens voordat ze stierf. Ze wilde lekker ingepakt in een stoel bij de zee zitten. Ik heb die wens voor haar in vervulling laten gaan. Een week daarna bij het afscheid, zei ze dat ze zo trots op me was. Als er ooit een dag komt dat ik weer cravings krijg, dan zijn dat de woorden die ik me zal herinneren.’
Het leven is te mooi om in een roes voorbij te laten gaan. Wij hopen dan ook dat je je gemotiveerd voelt door het ervaringsverhaal van Veronique. Ben jij zelf op zoek naar een luisterend oor? Of heb je vragen voor ons? Aarzel niet om contact op te nemen.
