In de serie “Hoe gaat het nu” praten we met oud-patiënten over de periode dat zij in behandeling gingen bij Castle Craig. Zij vertellen over hun ervaringen en over hoe het nu gaat. De namen zijn gefingeerd, maar hun verhalen zijn echt.
John (33) 2018
‘Ik weet nog dat ik door mijn drugs- en drinkbroers op Schiphol werd afgezet en dat we in de auto de laatste kruimels cocaïne van het afscheidsfeestje van de avond ervoor namen. ‘Zo, en nu is het klaar en gaan we in herstel,’ zei ik tegen mijn maten. Daar moesten ze erg om lachen. En ik ook. Dat lachen verging me snel in Schotland. Waar ik het vooral moeilijk mee had in Castle Craig, was dat ik het thuisfront mistte. Mijn vrienden nog meer dan mijn familie, want met hen had ik plezier en kon ik mijn demonen vergeten.’
John (35) 2020
‘Als ik nu terugkijk op mijn trip naar Schotland heb ik een aantal hele belangrijke zaken geleerd daar. In de eerste plaats dat ik nooit weg moest kijken als mijn demonen uit mijn verleden kwamen spoken. En dan heb ik het over een moeilijke jeugd en een moeder die ’s nachts naast me in bed kroop en meer van me verlangde dan de pure liefde van een zoon. En in de tweede plaats dat je soms afscheid moet nemen van zaken die je herstel in de weg staan. Hoe moeilijk dat ook is.
Toen ik aan mijn vrienden vertelde dat ik het contact met ze op een laag pitje wilde zetten, deed ik dat met kloppend hart. Ik stuitte ook op heel veel boosheid en vijandigheid. Vorig jaar is een van die vrienden verongelukt op de motor. Het gebeurde om vijf uur ’s ochtends en hij kwam net van een dance-feest vandaan. Ik weet niet of hij gedronken had en/of drugs had gebruikt. Maar als blikken konden spreken op de begrafenis, dan vertelden de andere vrienden dat hij niet nuchter was. Ik ben zo blij met mijn besluit van twee jaar om naar Castle Craig te gaan. Zeker weten doe ik het niet, maar ik voel dat die beslissing mijn leven heeft gered.’
