Dit is het verhaal van Kirsten, psycholoog bij Castle Craig en wandelcoach. Ze vertelt over haar belevenissen op haar wandelvakantie door een van onze favoriete gebieden: de Schotse hooglanden.
Elke stap telt
In september ging ik vijf dagen naar Schotland, als cadeau van mijn partner voor mijn dertigste verjaardag. Eigenlijk doet hij dat vooral voor mij, want ik hou erg van avontuur. Ik ben graag buiten, op pad, in de natuur. Naast mijn werk als psycholoog bij Castle Craig werk ik ook als wandelcoach, dus een wandelreis is voor mij de perfecte manier om te ontspannen.
We namen allebei een rugzak van zo’n elf kilo mee en liepen van hostel naar hostel. Onderweg zijn geen voorzieningen, dus je moet alles zelf meenemen: eten, drinken en natuurlijk goede wandelschoenen. Juist dat simpele, het teruggaan naar de basis, vind ik zo fijn. Je merkt hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om te kunnen genieten.
De Schotse regen
De eerste dag waren we in Edinburgh. We dwaalden door de stad en namen later de bus richting de Highlands. Toen de bus ons afzette, begon het al te regenen. Ik had nog sneakers aan en gleed bijna uit in de modder. Die wandelschoenen konden dus maar beter meteen aan. De regen zou ons trouwens de komende dagen blijven vergezellen.
Bij het Kingshouse Hotel, hadden we in het hostel een zaal met stapelbedden. We deelden de kamer met een ouder stel uit York dat de hele West Highland Way liep, alle zeven etappes. Eind vijftig, natgeregend, maar zó vol levenslust, dat vond ik prachtig om te zien.
Stap voor stap
De volgende ochtend vertrokken we vroeg, richting Kinlochleven. Veertien kilometer door een mooie, schijnbaar eindeloze vallei, maar ook eindeloos stromende regen. Maar zolang je blijft bewegen, blijf je warm. En net als in herstel geldt: stap voor stap, gewoon doorgaan.
Sommige stukken waren zwaar, zonder beschutting of pauzemogelijkheid, maar juist dat maakt het mooi. Je bent volledig overgeleverd aan de natuur, en dat is tegelijk kwetsbaar en krachtig. Niet vechten tegen wat er is, maar meegaan met de omstandigheden.
Na die veertien kilometer kwamen we aan in Kinlochleven, waar we dit keer een eigen kamer hadden. We aten goed, deden droge kleren aan en gingen vroeg slapen, want de volgende dag stond er een tocht van 24 kilometer op het programma.
Samen verder
Die lange etappe was wel een beetje spannend. We lopen graag, maar zulke afstanden doen we zelden. Onderweg kreeg mijn partner last van pijntjes. Ik loop van nature wat sneller en met minder pauzes, dus we moesten goed blijven communiceren. Dat vind ik ook mooi: samen wandelen is niet alleen fysiek, maar ook mentaal samenwerken.
We moesten voldoende eten om energie te houden, rust nemen en elkaar blijven aanmoedigen. En dat is ook wat herstel vraagt: blijven luisteren, afstemmen en accepteren dat ieder zijn eigen tempo heeft.
Toen we na uren eindelijk Fort William bereikten, waren we doorweekt en moe, maar we konden de B&B niet vinden. Fort William ligt prachtig heuvelachtig aan een meer, maar we moesten dus wel weer door de regen, heuvel op, heuvel af om de B&B te vinden. Pas na 26 kilometer kwamen we aan. Onze gastheer leidde ons via de achterdeur naar de drying room, waar we eindelijk onze natte schoenen en kleding konden uitdoen. Wat een verademing was dat!
De berg op
De volgende dag stond er nog een uitdaging op het programma: de Ben Nevis beklimmen, de hoogste berg van Schotland. Meer dan 1300 meter omhoog, vanaf zeeniveau. Het was er druk, maar voor het eerst die week bleef het droog.
De klim was zwaar, maar prachtig. Tot halverwege hadden we uitzicht op watervallen en dalen, en boven hing een dikke mist. Geen uitzicht dus, maar dat maakte niet uit. De voldoening zat in het doen, niet in het zien.
Wat ik meenam
Die dag voelde ik weer hoe krachtig het is om je te focussen op het hogere doel, letterlijk en figuurlijk. Ook als het zwaar is, ook als het regent. Herstel en groei gaan daarover: voorbij de pijntjes kijken, blijven bewegen, aandacht hebben voor wat goed gaat.
Na vijf dagen kwamen we thuis met zere kuiten, natte schoenen en vooral een brede glimlach. Want wat ik in Schotland opnieuw leerde, is dat elke stap telt. Of het nu op de berg is, in je werk of in herstel: het gaat niet om hoe snel je gaat, maar dat je blijft bewegen én geniet van het uitzicht.
