Peter groeide op met een gevoel van anders zijn. Geadopteerd, met biologische ouders die beiden kampten met verslaving, voelde hij zich al op jonge leeftijd een buitenstaander. “Ik was altijd heel bang en voelde me vaak alleen. Dat begreep ik nooit zo goed, tot ik later leerde dat verslaving in mijn genen zat,” vertelt hij.
Hij begon al op zijn elfde met blowen en drinken. “Dat gaf me een gevoel van zekerheid, van kracht. Het maakte me minder bang.” Wat volgde was een lange periode van middelengebruik, op straat, in clubs, in Amsterdam tijdens de housescene. “Mijn gebruik is heel lang heel leuk geweest. Maar diep van binnen wist ik: er klopt iets niet.”
“Ik dacht dat het aan alles lag, behalve aan de drugs”
Pas op zijn 36e vroeg Peter voor het eerst hulp. “Een vriendin zei: misschien moet je eens naar een dokter. En daar begon het.” Via de reguliere verslavingszorg kreeg hij de mogelijkheid tot ‘gecontroleerd gebruik’. “Dat vond ik ideaal. Ik wilde wel van de pijn af, maar stoppen? Nee, daar was ik nog niet aan toe.”
Maar keer op keer viel hij terug. De echte ommekeer kwam pas in 2012 toen hij vrijwel alles kwijt was: zijn vrienden, zijn woning, zichzelf. “Ik voelde me zo ongelooflijk eenzaam. Toen ben ik echt om hulp gaan vragen.”
Castle Craig Schotland: eerlijkheid en de eerste stap
Via Castle Craig belandde Peter uiteindelijk in Schotland. “Ik vond het in het begin helemaal niets, maar het bleek het beste wat ik ooit voor mezelf heb gedaan.” Daar werd hem iets verteld wat nog niemand tegen hem had gezegd: “Stop met liegen, manipuleren en geef anderen niet de schuld. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven.”
De behandeling op basis van totale abstinentie was voor Peter het begin van herstel. “Zo lang ik maar niet die eerste weer oppak, dan weet ik dat ik goed zit.”
Werken aan herstel, elke dag opnieuw
Na zijn behandeling begon hij serieus te werken met het 12-stappenprogramma. Drie jaar lang bezocht hij dagelijks meetings. Hij schreef, reflecteerde, maakte zijn excuses en herkende zijn patronen. “De drugs waren niet het echte probleem, ik was het probleem. Door te schrijven, eerlijk te zijn, en naar mezelf te kijken, begon ik ècht te helen.”
Dat pad volgt hij nog steeds: inmiddels is Peter twaalf jaar clean. “Ik ga nog steeds drie keer per week naar meetings. Want verslaving blijft sluimeren, en ik wil het leven dat ik nu heb niet kwijt.”
Van patiënt naar hulpverlener
In zijn herstelperiode kwam Peter via-via terecht in de verslavingszorg. Eerst als vrijwilliger, daarna als medewerker. “Ik werd uit het niets gebeld door iemand die ik nog kende uit het safehouse, en die middag liep ik weg met een baan.”
Bij Castle Craig werkt hij nu met mensen die zelf nog midden in hun verslaving zitten. “Wat ik vooral meebreng is openheid. Mensen voelen zich begrepen. Ik weet hoe doodeng het is om hulp te vragen. Hoe moeilijk het is om eerlijk te zijn. Hoe bang je kunt zijn voor verandering.”
Hoop en houvast
Peter ziet het als zijn missie om hoop te brengen. “Herstel is mogelijk. Ik ben het levende bewijs. Maar je moet er wel wat voor doen. Je moet bereid zijn om eerlijk te zijn, om verantwoordelijkheid te nemen. En dat is keihard werken, elke dag weer.”
Wat hij anderen toewenst? “Rust. Eerlijkheid. En de mogelijkheid om met jezelf te zijn. Gisteravond zat ik gewoon thuis, eten gekocht, joggingbroek aan, beetje opruimen. En ik dacht: dit is geluk. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ik oké ben met wie ik nu ben.”
Wil je meer weten over hoe herstel mogelijk is? Of zoek je hulp bij je eigen proces? Neem contact met ons op.
